از خانه‌اش بيرون شد و به همراه طلحه و زبير با على ( ع ) جنگيد و باعث ريختن خونهاى محترمى شد در حالى كه خداى تعالى مىفرمايد : « وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى » « 1 » و اين عمل عايشه مخالفت با خداى تعالى است . و چون عثمان را كشتند ، مسلمانان و صحابه ، به سوى على شتافتند تا با او بيعت كنند و او قبول نكرد تا آنجا كه به او گفتند : اگر قبول نكنى تو را هم به عثمان ملحق مىكنيم . اكنون تو به من بگو كدام يك استوارتر است ؟ آن كه سعد را كتك زد و به سلمان پس‌گردنى زد يا آن كه مردم او را وادار و مجبور به بيعت مىكنند ؟ ابو الهذيل مىگويد : من پاسخى نداشتم و درماندم . ( 1 ) پرسيد : چه مقدار سرقت باعث بريدن دست مىشود ؟ گفتم يك چهارم دينار . گفت : اين مرد ( مأمون ) چقدر به تو داده تا با او به اينجا آمده‌اى ؟ گفتم پانصد دينار گفت : بنابراين به حساب آنچه گرفته‌اى بايد تمام اعضاى بدن تو را قطعه‌قطعه كنند ! گفتم : براى چه ؟ گفت : براى اين كه تو مال مسلمانان را دزديده‌اى ! گفتم : خليفه از مال خودش به من مرحمت كرده است . گفت : مال خليفه از كجا آمده ؟ مال او مال خدا و تودهء مسلمانان است به خدا سوگند كه تو به اين شكنجه‌هايى كه هر روز من گرفتارم و به اين بندى كه مقيّدم خواهى پيوست ! ابو الهذيل مىگويد : من با شرمندگى از نزد وى بيرون رفتم و جريان را به مأمون گفتم و مأمون در شگفت شد و مدتى ايستاد و از من مىخواست كه ماجرا را بازگو كنم ! ( 2 ) ابو حامد غزالى در كتاب « سرّ العالمين و كشف ما فى الدّارين » عباراتى را نقل كرده نظير اين عبارات ؛ مىگويد : رسول خدا ( ص ) روز غدير خم ، دربارهء على ( ع ) فرمود : « هر كه را من مولاى اويم پس على مولاى اوست » عمر بن خطاب گفت : يا أبا الحسن ! مرحبا ، مرحبا ! تو هم اكنون مولاى من و مولاى هر مرد و زن مؤمن شدى . غزالى مىگويد : اين سخن بيانگر تسليم و رضا و تحكيم است ولى بعدها به خاطر حبّ رياست و افراشتن علمها و به جنبش در آوردن پرچمها و يورش سپاهيان در فتح شهرها و امر و نهى خلافت ، هواى نفس بر ايشان غالب شد و ايشان را به خلافت واداشت ، اين بود كه عقب گرد كردند و به بهاى اندكى دين

--> ( 1 ) احزاب ( 33 ) ص 33 : ( شما زنان ) در خانه‌هاى خود قرار و آرام گيريد و زينتهاى خود را مانند زنان زمان جاهليت نخستين ، برملا مكنيد .